Vurdering og sluttkommentar.

Vurdering:

Eg likar å lese bøker der det ligg eit bodskap og ei meining bak. Og det likte eg veldig godt med denne boka, at alt var ekte og sant. Når ein tek opp eit så alvorleg tema er det ofte lett å distansere seg frå det fordi det høyrast så fælt ut. Det er sterkare å lese når eg veit at Ida gjekk gjennom dei utrulege smertene som blir beskrive.

Eg likte ikkje skrivemåten noko særleg, eg synes at det var for opplest handling. Men eg synes at skildringar av indre kjensler og forholda mellom dei ulike personane kom godt fram og vart bra beskrive.  Boka var betre mot slutten, der var det tydelegare at følelsane hadde styrt skrivemåten til forfattaren og dette gjorde språket mykje betre. Sjølv om eg ikkje likte skrivemåten noko særleg likte eg veldig godt boka, historien til Ida, og det at ein nærmast kunne kjenne at dette var ekte. 

Det å lese denne boka har vore veldig fint, eg likar veldig godt å lese.  Idas dans var ei veldig lett bok å lese og er ei bok du blir engasjert i. Det var ikkje noko press på å måtte lese kvar dag, noko eg synes er bra. For eg meiner at ein har betre opplevingar med bøker om ein har lyst til å lese.

Det å skrive leseblogg var også kjekt, det å kunne gjere noko annleis enn å berre skrive ein vanleg logg. Eg likte at me fekk fleire moglegheiter til å gjere bloggen til vår egen, og utrykke korleis me oppfatta boka med eventuelle bilete.

Kilder: weheartit.com

Tema og bodskap

Tema:

Temaet i boka mi er kjærleik, sorg og død.

Kjærleik til livet og dei som du elskar. Sorg over dei som ikkje lenger er her. Død, den endelege avslutning.

Eg meinar at kjærleik er eit bodskap sidan Gunnhild legg stor vekt på å alltid vise kjærleik til familien og dei rundt ho. Sorg er ein del av bodskapen fordi det å skrive boka var ein del av sorgprosessen hennar, i tillegg fortel boka oss om mange triste og tunge stunder. Død var og ein viktig del av boka, og livet til familien Corwin. Det var døden dei sloss mot kvar dag, det var det dei kjempa så hardt for å stå i mot.

Bodskap:

Boka mi er ei bok skriven for å vise andre korleis denne familien takla sjukdommen.. Gunnhild skriv på slutten av boka at dette ikkje er ei oppskrift på korleis ein taklar ein slik sjukdom. Ho skriv om korleis dei takla det, korleis livet deira var, ikkje korleis andre burde oppleve å gå gjennom noko liknande.

Eg trur at bodskapen er å leve medan du kan. For det var veldig viktig for Corwin familien, å ikkje gløyme å leve på grunn av sjukdommen til Ida. Dei åt gode middagar, drog på ferieturar og inviterte gjestar heim. Sjølv om Ida var sjuk skulle ho få lov til å leve eit liv som ein frisk ungdom. Det å leve livet var særs viktig i slutten av livet til Ida, dei ville ikkje spare på noko. Det livet som var att skulle bli note til siste slutt.